می خانه ی درون
لبخند بزن 
نویسندگان
داشتم روی میز ناهار خوری ! ریاضی می خورد... ببخشید ریاضی می خوندم که یه دفعه حس شعر خوندنم گرفت و گفتم:

آسمان سربی رنگ
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
می پرد مرغ نگاهم تا دور
.
.
.
.
بابا که متوجه زل زدن من شده بود و می دونست که این یعنی ادامه ی شعرو بیا وسط ببینم چند مرده حلاجی ، فرمود:

تا آنجا که خورشید طلوع می کند!

                                                  
      
                                                               

پ . ن :  ادامه ی شعر اینه :

وای باران
باران
پر مرغان نگاهم را شست



طبقه بندی: روز نوشت،
برچسب ها: من و بابا،
[ شنبه 30 اردیبهشت 1391 ] [ 06:00 ب.ظ ] [ نگار بانو ]
.: Weblog Themes By themzha :.

درباره وبلاگ




زندگی باید کرد

گاه با یک گل سرخ

گاه با یک دل تنگ

گاه باید رویید از پس این باران

گاه باید خندید بر غمی بی پایان

آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic